Το αποτέλεσμα το μετράει κανείς στην καθημερινότητα, όχι στις ανακοινώσεις. Πριν από λίγο καιρό χρειάστηκαν δεκαοκτώ τηλεφωνήματα για να κλείσω ένα ραντεβού για έναν υπέρηχο στο ΕΣΥ. Δεν έφταιγε ο υπάλληλος στην άλλη άκρη της γραμμής. Έφταιγε ένα σύστημα που έχει μάθει να διαχειρίζεται την αναμονή, αντί να την εξαλείφει.

Αυτή την εμπειρία τη ζουν καθημερινά χιλιάδες συμπολίτες μας, με διαφορετικές μορφές. Παλεύουν με τους λογαριασμούς και την ακρίβεια, ανησυχούν για την ασφάλεια στη γειτονιά τους, αγχώνονται για το μέλλον των παιδιών τους. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η πολιτική δεν μπορεί να εξαντλείται σε ωραία λόγια, επικοινωνιακά τεχνάσματα και στατιστικούς δείκτες.

Όταν η διαχείριση γίνεται αυτοσκοπός

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια πολιτική που λειτουργεί απλώς ως διαχειριστής της καθημερινότητας. Μια πολιτική που «ροκανίζει» τον χρόνο, μεταθέτει τα προβλήματα στο μέλλον ή προσφέρει πρόσκαιρες λύσεις που δεν αγγίζουν τη ρίζα των προβλημάτων. Η απλή διαχείριση όμως δεν φέρνει αλλαγή. Δεν προστατεύει την οικογένεια, δεν στηρίζει τον εργαζόμενο, δεν δίνει προοπτική στον νέο που σκέφτεται να φύγει στο εξωτερικό.

Το πρόβλημα δεν είναι πρόσωπα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μετράμε τη δουλειά του κράτους. Μετράμε πόσα χρήματα διατέθηκαν, πόσοι νόμοι ψηφίστηκαν, πόσες ανακοινώσεις βγήκαν. Σπάνια ρωτάμε αν μειώθηκε η αναμονή στο νοσοκομείο, αν τελείωσε νωρίτερα η δίκη, αν έγινε ασφαλέστερος ο δρόμος. Επί δεκαετίες στον επιχειρηματικό στίβο, με εταιρείες εμπορίας πετρελαιοειδών και δημοσίων έργων, έμαθα κάτι απλό: η επιχείρηση που μετρά μόνο τα έξοδά της και όχι το αποτέλεσμα κλείνει. Το κράτος δεν κλείνει. Απλώς το πληρώνουμε όλοι ακριβότερα.

Τι σημαίνει αποτέλεσμα στην πράξη

Η πολιτική έχει νόημα μόνο όταν παράγει χειροπιαστό αποτέλεσμα. Αποτέλεσμα σημαίνει γειτονιές όπου οι πολίτες περπατούν το βράδυ χωρίς φόβο. Σημαίνει δικαιοσύνη που αποδίδεται σε εύλογο χρόνο. Σημαίνει παιδεία που καλλιεργεί χαρακτήρα, αξίες και δεξιότητες. Σημαίνει οικονομία που επιβραβεύει τη σκληρή δουλειά και την προκοπή, αντί να στραγγαλίζει τη μεσαία τάξη.

Όλα αυτά έχουν ένα κοινό: μετριούνται. Και ό,τι μετριέται, μπορεί να βελτιωθεί και να ελεγχθεί.

Από τη διαχείριση στο αποτέλεσμα: τι προτείνω

Οι προτάσεις μου κινούνται στο πλαίσιο των θέσεων της Φωνής Λογικής και έχουν έναν κοινό παρονομαστή: λογοδοσία για το αποτέλεσμα, όχι για τις προθέσεις.

  • Δημόσιοι, μετρήσιμοι στόχοι για κάθε υπουργείο. Χρόνος αναμονής στο ΕΣΥ, μέση διάρκεια εκδίκασης υποθέσεων, χρόνος απόκρισης της Αστυνομίας. Τα στοιχεία δημοσιεύονται κάθε εξάμηνο, ώστε ο πολίτης να κρίνει με δεδομένα και όχι με εντυπώσεις.
  • Αξιοκρατία με λογοδοσία. Τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης αξιολογούνται με βάση το αποτέλεσμα που παρήγαγαν, όχι με βάση κομματικούς συσχετισμούς.
  • Ψηφιακά ραντεβού στο ΕΣΥ με εγγυημένο ανώτατο χρόνο αναμονής. Κανένας πολίτης δεν πρέπει να χρειάζεται δεκαοκτώ τηλεφωνήματα για μια απλή εξέταση.
  • Αστυνόμευση της γειτονιάς. Περισσότεροι αστυνομικοί στον δρόμο και λιγότεροι σε γραφειοκρατικές θέσεις.
  • Δικαιοσύνη με δεσμευτικές προθεσμίες. Πλήρης ψηφιοποίηση της δικογραφίας και σαφή χρονικά όρια για κάθε στάδιο της διαδικασίας.
  • Ανάσα στη μεσαία τάξη. Ενιαίος συντελεστής φόρου 15%, κατάργηση της προκαταβολής φόρου και του τέλους επιτηδεύματος.

Πολιτικό σθένος, όχι δικαιολογίες

Τίποτε από τα παραπάνω δεν είναι τεχνικά ακατόρθωτο. Χρειάζεται λογική, αποφασιστικότητα και, πάνω απ’ όλα, πολιτικό σθένος για να συγκρουστεί κανείς με αγκυλώσεις και κατεστημένα συμφέροντα. Δεν χρειαζόμαστε άλλες εξηγήσεις για το τι «δεν γίνεται». Χρειαζόμαστε καθαρές λύσεις, βασισμένες στην κοινή λογική και στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας — και ανθρώπους που τηρούν τους κανόνες που οι ίδιοι θεσπίζουν, όπως έχω γράψει και για τη σχέση νομιμότητας και ηθικής στη δημόσια ζωή.

Η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν κερδίζεται με υποσχέσεις· κερδίζεται με έργα που βελτιώνουν την καθημερινότητά τους. Ήρθε η ώρα να περάσουμε από τη διαχείριση της παρακμής στην παραγωγή πραγματικού αποτελέσματος. Η Ελλάδα έχει τους ανθρώπους και τις δυνατότητες. Της λείπει ένας τρόπος διακυβέρνησης που μετρά το αποτέλεσμα. Αυτόν τον τρόπο θέλω να υπηρετήσω.

Γιατί, τελικά, αυτό που μετράει δεν είναι τι είπες, αλλά τι άλλαξες προς το καλύτερο στις ζωές των ανθρώπων.